Η "Λήθη" είναι γυναίκα 

Η "Λήθη", ο υπαρξιακός μονόλογος του σπουδαίου και αναγνωρισμένου διεθνώς Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου.

Μετά την τεράστια περσινή επιτυχία και την καθολική αποδοχή της κριτικής, η "Λήθη 2", όπως θα μπορούσε να ονομαστεί η δεύτερη αυτή ανάγνωση, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί θα ερμηνεύσει μια γυναίκα, η ικανότατη νέα ηθοποιός Εκάβη Ντούμα.

 

50 λέξεις για την ΛΗΘΗ 2:

«Η Λήθη είναι ένας άνθρωπος στο μεταίχμιο, όπως και η χώρα μας. Ένα βήμα ακόμα και βυθίζεται στην ευεργετική λησμονιά της. Ο θάνατος είναι ο φόβος του θανάτου και η κόρη της Έριδας, η αδερφή του Θανάτου και του Ύπνου μας αφηγείται πόσο σημαντικό είναι να αφήνεσαι στο τίποτα.»

Δημήτρης Τάρλοου

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου

Σκηνικά - κουστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Φωτισμοί: Felice Ross

Μουσική - Σύνθεση ήχων: Blaine Reininger

Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλλα Γιοβάνη - Δήμητρα Κουτσοκώστα

Βοηθός φωτιστή: Σοφία Αλεξιάδου

Βοηθός σκηνογράφου: Τίνα Τζόκα

 

με την Εκάβη Ντούμα.

 

Έναρξη Παραστάσεων: 26 Απριλίου 2012

Ημέρες Παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 8:30 μ.μ

Τιμές εισιτηρίων: 15€ και φοιτητικό 10€

 

Βραβεία:

Βραβείο ερμηνείας ελληνικού έργου «Κάρολος Κουν» 2011 στον Δημοσθένη Παπαδόπουλο για την ερμηνεία του.

Έπαινος δραματουργίας ελληνικού έργου «Κάρολος Κουν» 2011 στον Δημήτρη Δημητριάδη.

1ο βραβείο νεοελληνικού έργου στον Δημήτρη Δημητριάδη στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού 2011 του Αθηνοράματος.

 

Κριτικές:

Για την παράσταση αυτή γράφτηκαν ανάμεσα σε άλλα:

« ...Μετά την περσινή εξαιρετική σκηνοθετική επιτυχία του μονολόγου, στο «Πορεία», με ερμηνευτή τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, ο Δημήτρης Τάρλοου εύστοχα σκεπτόμενος ότι το κείμενο αφορά και στα δύο φύλλα, το ανέβασε πάλι, με ερμηνεύτρια την Εκάβη Ντούμα, μια ταλαντούχα ηθοποιό της γενιάς της.

Η σκηνοθεσία «άκουσε», αισθάνθηκε και ανέδειξε το φιλοσοφικό βάθος, το ποιητικό ήθος, αλλά και την «ωμή» αλήθεια για τη  ζωή και το θάνατο, για τη «μοίρα» της ανθρώπινης ύπαρξης, που διατυπώνει το κείμενο αυτό.

Η σκηνοθετική «ανάγνωση» καθηλώνει τον θεατή... με το ευφυές, πολύσημο στην απλότητά του σκηνικό... με τους εξαιρετικούς φωτισμούς και την υποβλητική μουσική.

Η σκηνοθεσία καθοδήγησε, αλλά και αξιοποίησε, την πνευματικότητα αλλά και την υποκριτική ικανότητα της Εκάβης Ντούμα να σωματοποιεί την αλήθεια της ψυχοδιανοητικής λειτουργίας του ανθρώπου.»

Αριστούλα Ελληνούδη, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 16-5-2012

 

«…Αν κρίνω από παλιότερα εγχειρήματα του θεάτρου μας στα μονολογικά κείμενα του Δημήτρη Δημητριάδη, ο συγγραφέας αυτή τη φορά θα πρέπει να έμεινε κατάπληκτος με την προσέγγιση των Δημήτρη Τάρλοου και Δημοσθένη Παπαδόπουλου… Θα έμενε κατάπληκτος ο Δημητριάδης από το πόσο σώμα περιείχε η λησμονιά του σώματος στο «Πορεία», πόση ένταση έβγαζε η σιγανή διαμαρτυρία του, πόση ενοχή εξέπεμπε η βουβή μετάνοιά του…

…Μένω ενεός κι εγώ, από τη μεριά του θεάτρου που μου αναλογεί. Αν θυμούμαι καλώς, μόνο στις παραδόσεις του Ρέτσου και στις οντολογικές κατασκευές του Τερζόπουλου συναντήσαμε το ίδιο αίσθημα σύγκρουσης και συνύπαρξης ανάμεσα σε ένα λόγο που σωματοποιείται και σε ένα σώμα -αυτό του ηθοποιού- που εγγράφεται…

…Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου βασίζεται στην εμπειρία του ολικού θεάτρου και της βίαιης σκηνικής πράξης. Είναι μια απόπειρα εναρμόνισης του χάους με την αφαίρεση και την εικαστική αρτιότητα. Είναι μαζί και μια δοκιμή στο γυμνό. Στο σώμα του ηθοποιού και στον κλωβό του συναντιούνται ο Τσαρούχης και ο Εγγονόπουλος, ο Τέτσης και ο Κουνέλης. Οι φωτισμοί της Felice Ross και η μουσική του Blaine Reininger συνοδεύουν την υπαρξιακή ανίχνευση του κειμένου στο κενό…»

Γρηγόρης Ιωαννίδης, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 2-5-2011

 

«Έτσι σκηνοθετημένη από τον Δημήτρη Τάρλοου, και τοιουτοτρόπως ερμηνευμένη από τον ηθοποιό Δημοσθένη Παπαδόπουλο, αυτή η «Λήθη» του Δημήτρη Δημητριάδη με εντυπωσίασε όσο δεν το περίμενα…

…εδώ ο λόγος του Δημητριάδη είναι απλός κι άμεσος και δεν θυμίζει -ευτυχώς!- τον παλιό του εαυτό. Με την ευθύγραμμη σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου, και την ακόμα πιο λιτή -παρ' όλο βαθιά αισθαντική- ερμηνεία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου τούτη η «Λήθη» μ' έκανε και ρίγησα, κάτι που σπάνια έχω νιώσει στα τόσα χρόνια που βλέπω θέατρο…»

Σπύρος Παγιατάκης,  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή 3 Aπριλίου 2011

 

«…Αιρετικός, αντιχριστιανικός, ο μονόλογος του Δημητριάδη αμφισβητεί, υπονομεύει, κατακεραυνώνει μερικές από τις βαθύτερα ριζωμένες αντιλήψεις μας. Η ιερότητα της μνήμης καταβαραθρώνεται. Το σώμα, το φυλάκιο των πιο ταπεινών μας αναγκών, το σώμα που πεινάει, διψάει και αφοδεύει, αυτό αποθεώνεται…

…Ο σκηνοθέτης συνέλαβε την ουσία του εξαιρετικού αυτού κειμένου και τη δούλεψε με αφοσίωση. Προσπάθησε να δημιουργήσει μια αίσθηση εξέλιξης από το «πρωτόγονο» στάδιο της έναρξης-γέννησης ως το «πολιτισμένο» τέλος του θανάτου. Αν επέτυχε το οφείλει κυρίως στον ηθοποιό του, τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο. Ο τελευταίος δόθηκε ψυχή τε και σώματι στο εγχείρημα: άγριος και απειλητικός αρχικά, μαλακώνει σταδιακά για να σταθεί ιδιαίτερα συγκινητικός καθώς ζητάει να ατενίσουμε τη θνητότητά μας επάνω του. Ολα τα μέρη του σώματός του, από την κορυφή ως τα νύχια, συμμετέχουν στην ερμηνεία με την ίδια φλεγόμενη ένταση…»

Λουίζα Αρκουμανέα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 30-4-2011

 

«…Ολόγυμνος κι έγκλειστος ως παράδοξο έκθεμα σε γυάλινο κουτί μήτρα και φέρετρο μαζί, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος γίνεται ο έξοχος μύστης αυτής της παράστασης-εμπειρία και αυτού του έργου-ύμνος στη θνητότητα…

…Η εικόνα του Δημοσθένη Παπαδόπουλου να παλεύει με τις λέξεις, ολόγυμνος στο γυάλινο κουτί του σκηνικού, μένει στη μνήμη, εγγράφεται σαν εμπειρία…

…Ο Δημήτρης Τάρλοου ανεβάζει αυτόν τον δύστροπο μονόλογο και κατορθώνει, με καθαρότητα σκέψης και τεχνική δεξιότητα, να στήσει μια παράσταση - εμπειρία και συνάμα έργο τέχνης. Αντί να παραδώσει ένα θεατρικό αναλόγιο, εγκιβωτίζει τον ολόγυμνο ηθοποιό σε ένα σκηνικό μεγάλης εικαστικής δύναμης, δια χειρός Ελένης Μανωλοπούλου…

…η δύναμη της ερμηνείας του Παπαδόπουλου και η σαφής, προσεγμένη σε κάθε επίπεδο και εικαστική αντιμετώπιση του κειμένου επιβεβαιώνουν την πρόθεση του σκηνοθέτη: "Θέλω η παράσταση να αφήσει ένα πολύ έντονο αποτύπωμα"…»

Ιλειάνα Δημάδη, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, Μάρτιος 2011

 

«…Η σκηνοθεσία (Δημήτρης Τάρλοου) εμβάθυνε στο κείμενο, ανακάλυψε το απόσταγμα και το πρόβαλε εντέχνως με το περίκλειστο κουτί (σκηνικό Ελένη Μανωλοπούλου), λίκνο και φέρετρο του όντος. Έθεσε στο επίκεντρο της σκηνής το γυμνό σώμα του ηθοποιού, ως σύμβολο, σημείο και σημαίνον… Εξαιρετικοί οι φωτισμοί (Felice Ross) και η σύνθεση ήχων (Blaine Reininger). Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος διέθεσε εαυτόν προσφορά στο κοινό, ως σκηνικό εξιλαστήριο θύμα σ' ένα τελετουργικό ομαδικής αυτοσυνειδησίας. Ως εξάρχων της μυητικής τελετής με τέλειο χειρισμό των μέσων του, παραμορφώθηκε για να «μορφοποιήσει» τον λόγο. Ακριβής, καίριος, διαυγής. Εύγε!...»

Λογοτεχνικό περιοδικό ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, Απρίλιος - Σεπτέμβριος 2011

 

«…ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, με οδηγό στη σκηνοθεσία τον Δημήτρη Τάρλοου, ερμηνεύει αφοπλιστικά τον υπαρξιακό, μπεκετικό μονόλογο "Λήθη" του Δημήτρη Δημητριάδη, ένα κείμενο σκοτεινό και δύσβατο αλλά δυνατό. Μια παράσταση από τις ιδιαίτερα σημαντικές της φετινής χρονιάς.»

Γιώργος Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ, Σαββατοκύριακο 14-15 Μαΐου 2011

 

«Ενα καταιγιστικό σκηνικό γεγονός συντελείται αθόρυβα στο θέατρο «Πορεία». Εξίσου ισχυρό και ως περιεχόμενο και ως φόρμα.

Η «Λήθη» του Δημήτρη Δημητριάδη, μονόλογος-δοκίμιο οξυδερκούς αναστοχασμού για την ανθρώπινη θνητότητα και ματαιότητα και τη μνήμη, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Τάρλοου με έναν γυμνό, έγκλειστο σε ένα γυάλινο κουτί-φέρετρο Δημοσθένη Παπαδόπουλο, δεν αφήνει περιθώρια να λοξοδρομήσεις.

 

Καθηλωμένος, για μία ώρα, βλέπεις το σώμα στην απόλυτη αυτοέκθεση, ως φιγούρα του Μουνκ ή του Λουσιέν Φρόιντ, να συσπάται. Το σώμα που συκοφαντήθηκε, εδώ αποκαθίσταται…»

Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Πέμπτη 14 Απριλίου 2011

 

«…Η παράσταση του Δημήτρη Τάρλοου είναι τολμηρή και σοκαριστική όχι γιατί έχει γυμνό. Αλλά γιατί δε φοβήθηκε να ακροβατήσει σε μια οριακή σκηνική αναπαράσταση που τεχνικά και καλλιτεχνικά εγκυμονούσε τον κίνδυνο της «μοντερνιάς». Η αυθεντικότητα, όμως, του υπαρξιακού λόγου του Δημητριάδη και ο ραπιστικός του ρυθμός μαζί με τη συμπυκνωμένη και εξαιρετικά δουλεμένη στη λεπτομέρειά της τραχιά ποιητικότητα της ερμηνείας του Δημοσθένη Παπαδόπουλου κυριολεκτικά συνιστούν μια σπάνια θεατρική στιγμή…»

Ιωάννα Μπλάτσου ,protagon.gr 28-05-2011

 

«Οι ερμηνείες της χρονιάς …Δημοσθένης Παπαδόπουλος: Ίσως ο πιο ολοκληρωμένος ηθοποιός της γενιάς του. Εδώ, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Τάρλοου, έναν άλλο άξιο εκπρόσωπο της ίδιας γενιάς στον ρόλο του σκηνοθέτη, συνθέτουν μια τολμηρή σκηνική πρόταση με αφορμή τον μονόλογο του Δημήτρη Δημητριάδη «Λήθη». Επί 60' γυμνός κι εγκιβωτισμένος σε ένα γυάλινο κουβούκλιο, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος μεταμορφώνεται σε ένα ζωντανό γλυπτό του Φράνσις Μπέικον φέροντας μέσα από την άλλοτε υπαρξιακά ραπιστική κι άλλοτε ενδοσκοπικά αποστασιοποιημένη ερμηνεία του το σύνολο των μεγάλων σχολών της υποκριτικής τέχνης. Πραγματικά σπουδαίος…»

Ιωάννα Μπλάτσου, ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, 02-06-2011